کوچه های دل

ما از خداي گمشده و او به جستجوست

چون ما نيازمند و گرفتار آرزوست

گاهي به برگ لاله نويسد پيام خويش

گاهي به سينه مرغان به هاي و هوي

در خاكدان ما گهر زندگي گم است

اين گوهري كه گم شده مائيم يا كه اوست ؟

اين شعرروجائي ديدم خوشم ازش اومد فقط مصرع

دوم بيت اول رو هر كي دوست داشت توضيح بده.

خب چيه؟

اين يه مصرعش كمي با صفات خدا منافات داره .... 

شايد هم نداره !!!

 داره ؟ 

نوشته شده در ۱۳۸٦/٢/٢٠ساعت ۱٠:٥٤ ‎ب.ظ توسط کوچه های دل نظرات () |