کوچه های دل

انجا كه جمال و حسن آن دلبر ماست                 ما درخور او نه ايم و او درخور ماست  

                    

 

                             ندانمت به حقيقت كه در جهان به كه ماني

                             جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جاني

                            به پاي خويشتن ايند عاشقان به كمندت

                            كه هر كه را تو بگيري ز خويشتن برهاني

                            مرا مپرس كه چوني به هر صفت كه توخواهي

                            مرا مگوي چه نامي به هر لقب كه تو خواهي

                            چو پيش خاطرم ايد خيال صورت خوبت

                            ندانمت كه چه گويم ز اختلاف معاني

                            من اي صبا ره رفتن به كوي دوست ندانم

                            تو مي روي بسلامت سلام من برساني

                            سر از كمند تو سعدي به هيچ روي نتابد

                           اسير خويش گرفتي بكش چنان كه تو داني

 

نوشته شده در ۱۳۸٢/۱٠/۱٥ساعت ۳:٤٢ ‎ب.ظ توسط کوچه های دل نظرات () |