کوچه های دل

                                           شكايت هجران  

زينگونه ام كه در غم غربت شكيب نيست                گر سر كنم شكايت هجران غريب نيست

جانم بگير و صحبت جانانه ام بخش                  كز جان شكيب هست و ز جانان شكيب نيست                                

                                       گم گشته ديار محبت كجا رود

                                   نام حبيب هست و نشان حبيب نيست

عاشق منم كه يار به حالم نظر نكرد                    اي خواجه درد هست وليكن طبيب نيست

آسيمه سر رسيدي از غربت بيابان                     دل خسته ديدمت از آوار خيس باران

                         وامانده در تبي گنگ ناگه به من رسيدي

                    من خود شكسته از خود در فصل نااميدي

در بركه دو چشمت نه گريه و نه خنده                گم كرده راه شب را سرگشته چون پرنده

 من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم             پيدا نمي شدي تو شايد كه مرده بودم

                    من با تو خو گرفتم از خنده ات شكفتم

                     چشم تو شاعرم كرد تا اين ترانه گفتم

در خلوت سرايم يكباره پر كشيدي                          آنگاه اي پرنده بار دگر پريدي

 من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم              پيدا نمي شدي تو شايد كه مرده بودم

   با تشكر از دوست عزيزم ط – ح   بخاطر ارسال اين شعر

 

نوشته شده در ۱۳۸٢/۱٠/٢٧ساعت ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ توسط کوچه های دل نظرات () |