محرم

              

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

 

كارواني مست پيمان الست                        بهر جانان جمله از جان شسته دست

كارواني خسته از سوي حجاز                     مرگ ايشان را نموده پيشواز

در حريم كربلا  منزل گرفت                         در يم عشق و جنون ساحل گرفت

كاروانسالار ، شاه عالمين                          نور چشم فاطمه يعني حسين

خواهرش را غرقه در دلشوره ديد               آ يه هاي اشك در هر سوره ديد

گفت اي سنگ صبور فاطمه                       دختر غيرت ظهور فاطمه

اي وفا در محضرت زانو زده                     اي شجاعت بر حريمت رو زده

از چه اينسان بي شكيبي ميكني                   با مني اما غريبي ميكني

اشكهايت حاصل دلواپسي است                   بغض تو از روزهاي بي كس ايت

خواهرم اينجا زمين كربلا ست                    قله ي پرواز ما تا كبريا ست

خواهرم اينجا ميان قتلگاه                         بر زمين ريزد خونم بي گناه

پنجه هاي غم اسيرت ميكند                        كمتر از يك رو ز پيرت ميكند

بين ما افتد اگر چه فاصله                          من ميان خون تو بين سلسله

با توام تا اخر خط همسفر                          تو به پا پوئي ره ومن هم به سر

غم مخور آرام جانت ميشوم                       بر سر ني سايه بانت ميشوم

 

                      

 

              التماس دعا

 

/ 0 نظر / 8 بازدید